close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej
  • POLONIA W NOWEJ ZELANDII

  • Emigrowanie Polaków do Nowej Zelandii rozpoczęło się w latach 70 - tych XIX wieku i miało 7 charakterystycznych okresów:

     

    Pierwsza fala emigracji z drugiej połowy XIX wieku, z terenów Pomorza, między innymi Kociewia, zasiedliła prowincje Otago, okolice miasta Duniden na wyspie południowej. Innym miejscem osiedlenia dla tej grupy polskich emigrantów było prowincja Taranaki, okolice miasta New Plymouth na wyspie północnej. Szacuje się jej liczebność na ok. 1500 osób.

     

    Druga grupa emigrantów przybyła w latach1918 – 1939. Było ich ok. 2000.

     

    Trzecia grupa, to w odróżnieniu od dwóch pierwszych emigracji zarobkowej, była emigracją wojenną . W roku 1944 przybyło 733 dzieci ocalonych z syberyjskiej zsyłki, tzw.  Dzieci Pahiatua, określenie  pochodzi od nazwy miasta, w którym znajdował się obóz dla tych uchodźców,  z grupą 105 dorosłych opiekunów.

     

    Czwarta grupa, to emigranci powojenni. 850 osób , które po wojnie szukały miejsca do życia poza komunistyczną Polską. Było wśród nich  ponad 200 żołnierzy Drugiego Korpusu.

     

    Piątą grupę emigracyjną stanowili przybysze z Polski przyjeżdżający do Nowej Zelandii w latach  1952 – 1980 w ramach łączenia rodzin. Liczebność tej grupy szacuje się na ok. 1000 osób.

     

    Szósta fala, to była emigracja solidarnościowa, w latach 1981 – 1989. Przez obozy dla uchodźców we Włoszech i Austrii,  przybyło do Nowej Zelandii 297 polskich obywateli.

     

    Siódmy okres pewnego, choć nie bardzo wzmożonego, emigrowania do Nowej Zelandii obywateli polskich można obserwować obecnie. Obserwujemy zjawisko przesiedlania się młodych  Polaków, którzy przyjeżdżają do Nowej Zelandii do pracy na kontraktach (np. informatycy, weterynarze, lekarze) lub w efekcie kryzysu ekonomicznego utracili pracę w Irlandii i Wielkiej Brytanii.

     

    Pierwsi polscy osadnicy, to była  przede wszystkim ludność wiejska. Po przybyciu do Nowej Zelandii ludzie ci znaleźli zatrudnienie, głównie w rolnictwie i przy budowie szlaków kolejowych, także w budownictwie i  w fabrykach oraz portach morskich. Byli to ludzie pracy najemnej. W efekcie troski o kształcenie swoich dzieci następne pokolenie zajmowało również wyższe miejsca w strukturze społecznej.

     

    Według nieoficjalnych szacunków, środowisko polonijne w Nowej Zelandii liczy ok. 6 – 7 tys. osób. Największe skupiska polonijne w Nowej Zelandii obserwuje się na Wyspie Północnej w Auckland, Wellington, Hamilton i New Plymouth oraz na Wyspie Południowej w Christchurch i Dunedin. Na terenie Nowej Zelandii działa 11 organizacji polonijnych, w tym utworzona w 2010 roku Rada Naczelna Organizacji Polonijnych w Nowej Zelandii.